مجموعه عرائض آقای بلاگر

اینکه انسان ها در تعریفشان از خوشبختی با هم اتفاق نظر ندارند ، اتفاقا ، درست از همان دست مسائلی است که خیلی از انسان ها بر سر آن اتفاق نظر دارند .

خوشبختی از نگاه یک کودک سومالیایی شاید یک وعده غذای کامل در روز باشد ، از نگاه یک تفنگدار نیروی دریایی آمریکا شاید پایان اشغال افغانستان باشد ، از نگاه بهداد سلیمی شاید شکستن رکورد مجموع رضازاده باشد در المپیک ، و از نگاه من شاید ...

سال قبل دقیقا توی یکی از همین روزهای نیمه بهاری اواسط اردیبهشت ماه از پشت یک میز چوبی کوچک ، گوشه ی یک واحد آپارتمانی 45 متری که تغییر کاربری داده بود به دفتر بازاریابی یک شرکت حمل و نقل بار بین المللی ، به عنوان یک بازاریاب مبتدی و نه چندان موفق بلند شدم و عزمم را جزم کردم که هر طور شده بگردم و کاری را متناسب با تخصص و تحصیلاتم پیدا کنم .

اعتراف می کنم آن روز حتی حدس هم نمی زدم در فاصله ی زمانی کمتر از یک سال بنشینم پشت میز مدیر IT یک شرکت تقریبا بزرگ ، با کلی مشغله و درد سر که اتفاقا همه اش کاملا مرتبط و در راستای تخصص و تحصیلاتم است .

حالا چند برابر اردیبهشت پارسال حقوق می گیرم ، حالا هیچکس به بهانه ی اینکه شاید من هم یکی از همان بازاریاب های شارلاتان و وراج معمول باشم تماس های تلفنی ام را قطع نمی کند ، حالا دیگر حتی از آن حس مزخرف و استخوان خرد کن بیهودگی و بی مصرف بودن هم خبری نیست . اما راستش را بخواهید اردیبهشت 1390 حسی را داشتم که تا همین چند روز پیش هر چه زندگی با تمام روزمرگی هایش را زیر و رو می کردم حتی نشانی از آن نمی یافتم . اعتراف می کنم خوشبختی آن روزها بیشتر جلوی چشمم بود و دم دست تر .

... از نگاه من خوشبختی را شاید بتوان میان سینی کاهو و سرکه و سکنجبینی یافت که یک عصر نه چندان خنک بهاری با خانواده ات دوره اش کرده اید . خوشبختی دقیقا همان لیوان آب خنک و حب قرص آسفینی است که در اوج سردرد های شبانه دخترک به دستت می دهد و با لبخند می گوید : " بخور مملی جان ، دردتو کم می کنه دردت به جونم ... "

خوشبختی شاید همان عطر شب بوی انتهای حیاط باشد که شب ها وقتی کلید به در می اندازی و وارد حیاط می شوی مولکول هایش توی هوا می خرامند و بدون پیمانه مستت می کنند . 

باور کنیم که خوشبختی توی قوطی هیچ عطاری یافت می نشود ، که اگر می شد بی شک عطارها خوشبخت ترین ِ آدمیان بودند . خوشبختی را حتی از زیر سنگ هم نمی توان یافت ، خوشبختی شاید ساختنی ترین حس دنیا باشد ، ساختنی ترین فرمول دنیا و مثل هر فرمول ساختنی دیگری باید ساختارش متناسب با شرایط و زیر و بم مصرف کننده اش باشد .

خوشبختی یافتنی نیست ، ساختنی است رفقا ...

پی نوشت : اینکه عرض کنم عنوان بر گرفته از یکی از ترانه های هنرمند عزیز " مسعود فردمنش " است نه پشیزی به هنر او اضافه می کند ، نه چیزی به اطلاعات موسیقایی شما جماعت اطواری و اهل طرب ( هررررررر )

اینجا اصفهان ... میدان نقش جهان ... کافی نت رز  

ادامه ی این پست بماند پس از رجعت به دیار دود و ترافیک و سر گیجه

قصه ی آدمیزاد با ناتوانی نسبی در دوره ی نوزادی شروع می شه

بعد هم در حالت طبیعی ، به ناتوانی نسبی در دوره ی کهنسالی ختم میشه 

اگه این ریختی نگاه کنی ، زندگی میشه دقیقا فاصله ی زمانی ای که این دو تا دوره رو به هم متصل می کنه ... 

اگه این ریختی نگاه کنی زندگی یه سیکل مضحک و احمقانه اس که طی کردنش چند ده سالِ مشقت بار طول می کشه .

پی نوشت : ترجیح می دم به هیییچ چیز این ریختی نگاه نکنم .

آدمیزاد اگر همه چیزش به قاعده باشد و روی اصول باز هم بین 365 روز یک سال و 30 روز یک ماه و 24 ساعت یک روز ممکن است دقایق و ساعت ها و روزهایی باشد که احساس دلتنگی کند حتی با خودش ، که روی فرم نباشد ، که هر چه زور بزند نتواند وانمود کند که هییییچ مرگش نیست ...
این روزها همچین حس و حالی دارم ، بر خلاف خیلی وقت ها درست و واضح می دانم دردم چیست ، بر خلاف خیلی وقت ها این بار حتی درمان دردم را هم می دانم ، اما درست مثل خیلی وقت ها هنگامی که هم درد را می شناسی و هم درمانش را ، روزگار فرصت تیمار کردن را از آدم می گیرد ، فرصت نمی کنی یک گوشه بنشینی و دست بکشی روی زخم های روحت ، فرصت نمی کنی علاج کنی دردت را ، حتی فرصت نمی کنی بتمرگی و فقط آه بکشی ...
مدت هاست که به روناک قول اصفهان را داده ام و به دلم قول هوای بهاری لب زاینده رود را .
یکی از همین روزها دست روناک را می گیرم و سازم را روی دوشم می اندازم و دو تا بلیط می خرم به مقصد اصفهان ، می رویم دو تایی لب زاینده رود می نشینیم ، با اینکه دخترک غدقن کرده اما سیگارم را آتش می زنم و دلتنگی هایم را ذره ذره دود می کنم ، خستگی هایم را آتش می زنم ، روحم را می شویم پای آب ، سازم را کوک خاطره می زنم ، کوک خاطره ی سال هایی که پای همین رود جا مانده ، سازم را کوک خاطره می زنم ، کوک خاطره ی سال هایی که گذشته اند اما هنوز توی وجودم تمام قد ایستاده اند ، سازم را کوک خاطره می زنم ، خاطره ی شب هایی که پای صدای همین ساز ، پای خنده های بی دغدغه ، پای رفاقت صبح شد ، سازم را کوک خاطره می زنم ، خاطره ی "بوی باران" که با مضراب فرزان شارقی شب هایمان را تَر می کرد ...

پی نوشت :  اگر حسش رو داشتید دانلود بفرمایید و گوش کنید ؛ " بوی باران "